Sąd Najwyższy ocenił, czy proponowane przez Auckland przepisy mogą zmniejszyć szkody związane z alkoholem. Zdjęcie/Mike Scott
analiza
Po ośmioletniej batalii sądowej Sąd Najwyższy jednogłośnie odrzucił apelacje Foodstuffs i Woolworths New Zealand, aby uniemożliwić Radzie Auckland nałożenie surowszych czasów sprzedaży alkoholu.
Oznacza to, że alkoholu nie będzie
Sprzedaż miała miejsce po godzinie 21:00 w nielicencjonowanych sklepach w Auckland. Rada Auckland pierwotnie wprowadziła zasadę 21:00 w 2015 roku, która została przełożona w wyniku działań prawnych.
Sieci supermarketów twierdziły, że ograniczenia były nieuzasadnione w świetle celu ustawy o sprzedaży i dostawie alkoholu z 2012 r., jakim jest zmniejszenie szkód wynikających z nadmiernego lub niewłaściwego spożycia alkoholu.
Dyskutowano, czy wprowadzenie nowego czasu na dwie godziny przed 23:00 naprawdę zmniejszyłoby szkody.
W prawie delikt definiuje się jako „każde przestępstwo, szkodę, śmierć, chorobę, nieuporządkowane zachowanie, chorobę lub uraz” związane z nadmiernym lub niewłaściwym spożyciem alkoholu.
„Biorąc pod uwagę całość dowodów, można uznać za oczywiste, że istnieje taka rozsądna możliwość lub prawdopodobieństwo, że godziny zamknięcia mogą zostać ograniczone w celu zmniejszenia szkód związanych z alkoholem” – czytamy w orzeczeniu.
Firmie Woolworths and Foodstuffs nakazano zapłacić Radzie Auckland 35 000 dolarów.
DLA Piper reprezentował artykuły spożywcze, obrońcy środowiska reprezentowali Woolworths, a Simpson Grierson reprezentował Radę Auckland.
Dla kontekstu, oszacowano, że skomplikowany siedmiodniowy kurs Sądu Najwyższego kosztował co najmniej 348 885 USD kosztów sądowych i opłat sądowych w 2017 r. Nie wiem, ile dać za całkowity koszt tej ośmioletniej batalii prawnej. Ale odradzam.
Czas jest najważniejszy
Termin jest odpowiedni, biorąc pod uwagę, że drugie czytanie w parlamencie odbyło się w dniu 2 maja w parlamencie dotyczącym ustawy o konkurencji w branży spożywczej.
Ustawa została wprowadzona w listopadzie ubiegłego roku i ma na celu zwiększenie konkurencji i produktywności na rynku spożywczym. Ustawa zobowiązuje również do wprowadzenia ustawy o zaopatrzeniu artykułów spożywczych w celu promowania uczciwych zachowań wśród regulowanych sprzedawców detalicznych i dostawców oraz umożliwienia Komisji Handlu monitorowania i regulowania sektora.
Ustawodawstwo jest następstwem gigantycznego badania rynku przeprowadzonego przez Komisję Handlu w sektorze detalicznych artykułów spożywczych, które zostało opublikowane w zeszłym roku. W roku kończącym się we wrześniu 2021 roku w supermarketach i sklepach spożywczych wydano ponad 22 miliardy dolarów.
W okresie do czerwca 2019 r. żywność była drugim co do wielkości wydatkiem gospodarstw domowych w Nowej Zelandii, ze średnimi wydatkami 234 USD tygodniowo.
Powołując się na niedoskonałości rynku, Komisja Handlu zaleciła poprawę warunków wejścia i ekspansji, poprawę konkurencji w zakresie zakupów spożywczych, poprawę zdolności konsumentów do podejmowania świadomych decyzji oraz dalsze monitorowanie i egzekwowanie kwestii dotyczących konkurencji w sektorze.
Dwa miesiące później Sekretarz ds. Handlu i Konsumentów David Clark oficjalnie powiadomił supermarkety i zatwierdził 12 z 14 zaleceń.
„Nasze supermarkety wiedzą, że są w centrum uwagi, a ostatnio widzieliśmy pewne nastawienie do spadających cen. Jednak ogólnie nie rozwiązuje to problemu systemowego – braku prawdziwej konkurencji w sektorze.
Jak my się tu znaleźliśmy?
„Duopol” prawdopodobnie powstał w wyniku apelu do Tajnej Rady w 2002 r. W 2001 r. Progressive Enterprises zwróciło się do Komisji Handlu o pozwolenie na nabycie Woolworths, dzień przed wejściem w życie Ustawy zmieniającej handel z 2001 r.
Ustawodawstwo ma na celu „promowanie konkurencji na rynkach z długoterminową korzyścią dla konsumentów z Nowej Zelandii”.
Narzucił również nowy test, zgodnie z którym „osoba nie powinna nabywać aktywów od firmy lub akcji, jeśli nabycie miałoby lub może mieć skutek w postaci znacznego ograniczenia konkurencji na rynku”.
Wcześniej przejęcia były zabronione tylko wtedy, gdy firmy pomyślnie przeszły test dominacji rynkowej. Podczas gdy przejęcie było nadal rozważane, nowy test prawny skłonił rywala Foodstuffs do złożenia wniosku do Sądu Najwyższego.
Sąd Najwyższy odrzucił zarzut Foodstuffs, że nowy test już obowiązuje, zauważając, że wniosek Progressive został złożony przed zmianami legislacyjnymi. Rzeczywiście, przejęcie trwało.
Artykuły spożywcze odwołały się do Sądu Apelacyjnego, orzekając, że Komisja ds. Handlu powinna była zastosować nowy test. Następnie przejęcie zostało odwrócone. Po odwołaniu się do Tajnej Rady postęp wyszedł na wierzch w kwestiach prawnych. I to było.
Co ciekawe, w uzasadnieniu do ustawy o zmianie ustawy o handlu z 2001 r. wyjaśniono, że konkurencja nie jest celem samym w sobie, ale środkiem do promowania długofalowych korzyści dla ogółu konsumentów. Dwadzieścia dwa lata później widzimy, że prawo zawiodło na tym froncie.
Dar przewidywania po fakcie to bezwzględna bestia.
Jeśli te kwestie podkreślają ograniczenia systemu konstytucyjnego Nowej Zelandii – czy jest on zbyt wolny, zbyt reaktywny, czy też zbyt wąski w swoim zakresie.
/cloudfront-ap-southeast-2.images.arcpublishing.com/nzme/INVGI5CJYXD5S6MU6P73P2R3AQ.jpg "Sasha Borisenko: Decyzja o upiciu się późno w nocy stawia supermarkety w centrum uwagi")
Leave a Reply