Ćwiczenia zmniejszają genetyczne ryzyko cukrzycy typu 2

Ćwiczenia zmniejszają genetyczne ryzyko cukrzycy typu 2

streszczenie: Aktywny tryb życia może znacznie zmniejszyć ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2, nawet u osób o większej podatności genetycznej. Badania wykazały, że wyższy poziom aktywności fizycznej, zwłaszcza o umiarkowanej lub intensywnej intensywności, był silnie związany z niższym ryzykiem zachorowania na cukrzycę typu 2.

Co ciekawe, wysoce aktywni uczestnicy z wysokim ryzykiem genetycznym mieli mniejsze ryzyko rozwoju choroby niż osoby niskiego ryzyka, ale nieaktywne. Odkrycia podkreślają znaczenie aktywności fizycznej w zapobieganiu cukrzycy typu 2.

Kluczowe fakty:

  1. W badaniu wykorzystano dane od 59 325 dorosłych z brytyjskiego Biobanku, którzy nosili akcelerometry do śledzenia aktywności fizycznej przez okres siedmiu lat.
  2. Osoby, które wykonywały ponad godzinę umiarkowanej lub intensywnej aktywności fizycznej dziennie, miały o 74% mniejsze ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2.
  3. Nawet osoby z wysokim genetycznym ryzykiem zachorowania na cukrzycę były mniej narażone na rozwój choroby, jeśli były bardzo aktywne niż osoby nieaktywne z niskim ryzykiem genetycznym.

źródło: Uniwersytet w Sydney

Nowe badania wykazały, że aktywność fizyczna może zmniejszyć ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2, nawet u osób z wysokim genetycznym ryzykiem rozwoju tej choroby.

Badanie przeprowadzone na Uniwersytecie w Sydney wykazało, że wyższy poziom ogólnej aktywności fizycznej, zwłaszcza umiarkowanej do intensywnej, miał silny związek z niższym ryzykiem cukrzycy typu 2.

Wyniki publikowane są w Brytyjski Dziennik Medycyny Sportowej.

Naukowcy twierdzą, że badanie pokazuje, że wyższy poziom aktywności fizycznej powinien być promowany jako kluczowa strategia zapobiegania cukrzycy typu 2, która dotyka miliony Australijczyków.

W badaniu wzięło udział 59 325 dorosłych z brytyjskiego BiobankuI Osoby, które na początku badania nosiły akcelerometry (śledzące aktywność na nadgarstku) były następnie obserwowane przez okres do siedmiu lat w celu śledzenia wyników zdrowotnych.

UK Biobank to obszerna biomedyczna baza danych i źródło badawcze zawierające anonimowe informacje genetyczne, dotyczące stylu życia i zdrowia od pół miliona uczestników z Wielkiej Brytanii.

READ  The Olympic Walker mówi: Najgorszą rzeczą, której wszyscy tęsknią, jest chodzenie

Obejmowało to markery genetyczne związane z wyższym ryzykiem cukrzycy typu 2. Osoby z wysokim wskaźnikiem ryzyka genetycznego miały 2,4 razy większe ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2 niż osoby z niskim wskaźnikiem ryzyka genetycznego.

Badanie wykazało, że więcej niż godzina umiarkowanej lub intensywnej aktywności fizycznej dziennie wiązała się z 74% niższym ryzykiem zachorowania na cukrzycę typu 2 w porównaniu z uczestnikami, którzy wykonywali mniej niż 5 minut aktywności fizycznej.

Stało się tak nawet wtedy, gdy uwzględniono inne czynniki, w tym ryzyko genetyczne.

Innym przekonującym odkryciem było to, że uczestnicy z wysokim ryzykiem genetycznym, ale należący do kategorii najbardziej aktywnych fizycznie, mieli w rzeczywistości mniejsze ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2 w porównaniu z osobami z niskim ryzykiem genetycznym, ale należącymi do najmniej aktywnej kategorii. .

Starszy autor, profesor nadzwyczajny Melody Ding z Charles Perkins Center and School of Medicine and Health mówi, że chociaż rola genów i aktywności fizycznej w wystąpieniu cukrzycy typu 2 jest dobrze ustalona, ​​do tej pory większość danych została zgłoszona przez samych było niewiele dowodów na to, czy aktywność fizyczna mogła przeciwdziałać zagrożeniom genetycznym.

„Nie jesteśmy w stanie kontrolować ryzyka genetycznego i historii rodziny, ale to odkrycie dostarcza obiecujących i pozytywnych wiadomości, że poprzez aktywny tryb życia można„ walczyć ”z wieloma nadmiernymi zagrożeniami rozwoju cukrzycy typu 2”.

Profesor nadzwyczajny Ding mówi, że aktywność fizyczna o umiarkowanej intensywności opisuje ruchy, które powodują pocenie się i zadyszkę, takie jak szybki marsz i ogólna praca w ogrodzie.

Przykłady intensywnej aktywności fizycznej obejmują jogging, taniec aerobowy, jazdę na rowerze pod górę lub w szybkim tempie oraz ciężką pracę w ogrodzie, taką jak kopanie – wszystkie czynności, które powodują sapanie lub hiperwentylację.

Badanie mające pomóc w ustaleniu wytycznych dotyczących zdrowia publicznego

Cukrzyca jest globalnym problemem zdrowia publicznego. W 2021 roku na całym świecie żyło 537 milionów dorosłych z cukrzycą. Prawie 1,2 miliona Australijczyków zostało zarejestrowanych jako żyjących z cukrzycą typu 2 w 2020 roku.

READ  Akcje Północnej Bawarii rosną w związku z lepszymi zyskami i ogromnymi zamówieniami na szczepionki MPOX

Odkrycia mają również duże znaczenie osobiste dla profesora nadzwyczajnego Dinga, którego ojciec niedawno zdiagnozowano cukrzycę typu 2 w wieku 60 lat.

„Rodzina mojego ojca ma historię cukrzycy typu 2, więc wynik badania jest bardzo zachęcający dla mnie i mojej rodziny. Jako osoba, która jest już aktywna, mam teraz dodatkową motywację do kontynuowania tego aktywnego trybu życia” – mówi profesor nadzwyczajny Ding .

„Mamy nadzieję, że to badanie dostarczy informacji na temat zdrowia publicznego i wytycznych klinicznych, aby mogły pomóc w zapobieganiu chorobom przewlekłym dla pracowników służby zdrowia, organizacji i społeczeństwa”.

„Jestem bardzo podekscytowany, że mogę podzielić się wynikami naszych badań z szerokim gronem odbiorców, aby ludzie wiedzieli, że aktywność fizyczna sprzyja zdrowiu, szczególnie w przypadku osób z wysokim ryzykiem genetycznym. Jeśli masz rodzinną historię cukrzycy typu 2, a nawet jeśli nie „t, dzisiaj jest dzień, aby zacząć. Uprawiaj aktywność fizyczną” – mówi doktorantka Mingyun (Susan) Lu, która prowadziła badanie.

O tym ćwiczeniu i wiadomościach z badań genetycznych

autor: Ivy Shih
źródło: Uniwersytet w Sydney
Komunikacja: Ivy Shih – Uniwersytet w Sydney
zdjęcie: Zdjęcie przypisane do Neuroscience News

Oryginalne wyszukiwanie: otwarty dostęp.
„Akcelerometr-intensywność-intensywność aktywność fizyczna oraz genetyczne i incydentalne ryzyko cukrzycy typu 2: prospektywne badanie kohortowe.Melody Ding i in. Brytyjski Dziennik Medycyny Sportowej


podsumowanie

Akcelerometr-intensywność-intensywność aktywność fizyczna oraz genetyczne i incydentalne ryzyko cukrzycy typu 2: prospektywne badanie kohortowe.

cel

Chociaż zaproponowano 30 minut dziennie aktywności fizycznej o umiarkowanej intensywności w celu zapobiegania cukrzycy typu 2 (T2D), obecne zalecenia opierają się wyłącznie na samoopisie i rzadko uwzględniają ryzyko genetyczne. Zbadaliśmy potencjalne zależności dawka-odpowiedź między całkowitą aktywnością fizyczną/specyficzną dla intensywności a występowaniem T2D i podzieliliśmy je według różnych poziomów ryzyka genetycznego.

Metody

To prospektywne badanie kohortowe przeprowadzono na grupie 59 325 uczestników brytyjskiego Biobanku (średni wiek = 61,1 lat w latach 2013–2015). Całkowitą/intensywną aktywność fizyczną zbierano za pomocą akcelerometrów i powiązano z krajowymi rejestrami do 30 września 2021 r. Zbadaliśmy kształt związku dawka-odpowiedź między aktywnością fizyczną a częstością T2D, używając zmodyfikowanych skrawków kostki uporządkowanych według wyniku ryzyka poligenicznego (na podstawie 424 wybranych SNP). ) przy użyciu modeli proporcjonalnego hazardu Coxa.

READ  Czy potrafisz znaleźć poprawnie napisaną literę „G”? Większość ludzi nie może

wyniki

Podczas średniego okresu obserwacji wynoszącego 6,8 roku, istniała silna liniowa zależność dawka-odpowiedź między aktywnością fizyczną o umiarkowanej do wysokiej intensywności (MVPA) a incydentem T2D, nawet po uwzględnieniu ryzyka genetycznego. W porównaniu z najmniej aktywnymi uczestnikami tętno (95% CI) dla wyższych poziomów MVPA wynosiło: 0,63 (0,53 do 0,75) przez 5,3-25,9 minut/dzień, 0,41 (0,34 do 0,51) przez 26,0-68,4 minut/dzień i 0,26 (0,18) do 0,38) przez >68,4 minut dziennie. Chociaż nie stwierdzono znaczącej multiplikatywnej interakcji między miarami aktywności fizycznej a ryzykiem genetycznym, znaleźliśmy dodatkową istotną interakcję między MVPA a wynikiem ryzyka genetycznego, wskazując na większe różnice w bezwzględnym ryzyku według poziomów MVPA wśród osób z wyższym ryzykiem genetycznym.

Wniosek

Uczestnictwo w aktywności fizycznej, zwłaszcza MVPA, powinno być promowane zwłaszcza u osób z wysokim genetycznym ryzykiem T2D. Nie może być żadnych minimalnych ani maksymalnych korzyści. To odkrycie może pomóc w opracowaniu przyszłych wytycznych i interwencji zapobiegających T2D.

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *